Goede hulp

5 juni 2008

Door de kritiek die ik de afgelopen maanden leverde op westerse hulp aan Afrika, is bij sommigen misschien de indruk ontstaan dat ik tegen elk project ben dat armoede wil bestrijden. Als dat zo is, is dat een misverstand. Bij ontwikkelingshulp en noodhulp aan Afrika gaat veel mis, maar we hoeven er niet mee op te houden. Als je goed nadenkt over het project waarmee je bezig bent, kan het soms echt wel zin hebben.

Een voorbeeld van goede hulp is het werk van de Eden Foundation, die ik in mei opzocht in Niger. Drijvende kracht achter deze organisatie is de Zweedse landbouwdeskundige Arne Garvi. Twintig jaar geleden vestigde hij zich met zijn vrouw en drie jonge kinderen in de stad Zinder. Anno 2008 woont hij er nog steeds, inclusief een zoon en een dochter die in zijn voetsporen zijn getreden. Zijn vrouw overleed begin dit jaar.

Ik heb veel bewondering voor de toewijding van de familie Garvi. Ontwikkelingshulp is volgens hen zo gecompliceerd dat er vele jaren nodig zijn om te begrijpen wat wel en niet werkt. Experimenten met eetbare wilde gewassen die weinig water nodig hebben, staan centraal in hun werk. In Niger, waar weinig regen valt, zijn die gewassen van levensbelang. Maar doordat veel mensen liever rijst eten, dat geïmporteerd moet worden omdat het in Niger niet genoeg regent om het te telen, verdwijnt de kennis over deze eetbare planten. De Eden Foundation wil dat Nigerijnen deze gewassen opnieuw op waarde schatten en gaan telen, zodat een extra bron van voedsel beschikbaar komt.

De mensen van de Eden Foundation proberen hun bevindingen niet op een belerende manier aan mensen op te leggen, zoals veel andere hulporganisaties helaas vaak wel doen. Als mensen de zaden van de Eden Foundation willen gebruiken, kunnen ze die gratis krijgen. Maar de stichting gaat er niet mee leuren. Want hulp werkt alleen als de ontvangers zelf het initiatief nemen.

Dat klinkt simpel, maar dat is het niet. Jarenlange ondersteuning door westerse hulporganisaties heeft ertoe geleid dat Nigerijnen bijna altijd het verhaal vertellen waarvan ze denken dat de blanke bezoeker het wil horen. Lokale boeren beseffen dat ze beter niet kunnen zeggen dat het goed met hen gaat, ook als dat de waarheid is, want dan maken ze minder kans op geld. Er gaan heel wat jaren overheen voordat een ontwikkelingswerker door heeft wanneer iemand liegt, en wanneer hij of zij de oprecht is.

Mijn verwijt aan veel grote hulporganisaties is dat ze dit verschijnsel bagatelliseren. Toen ik een paar jaar geleden een aantal hulporganisaties vroeg of ze vaak om de tuin werden geleid door Afrikanen, antwoordden ze in grote meerderheid dat dit zelden het geval was. Sommigen insinueerden zelfs dat het racistische verdachtmakingen waren, omdat ik Afrikanen als onbetrouwbaar afschilderde. Dat de Eden Foundation wel volmondig het bestaan van dit probleem toegeeft, is een van de redenen voor mijn grote vertrouwen in deze organisatie.

______________________________________________________________________________________

Plaats een reactie

Nog geen reacties

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s